Atlas Sound - Let The Blind Lead Those Who Can See But Can not Feel (Kranky, 2008)

...yani güzel insanları bakar körler görsün.
Hakan Taşıyan

Deerhunter'ın 2007'deki başarısının yanı sıra Bradford Cox'un verdiği demeçler, kimileri tarafından sansasyona aç bulunsa da Cox'un saydam olma çabaları müziğe eğilimiyle daha doğrulanıyor. Bradford Cox'un Atlas Sound projesinin uzun isimli ilk albümü hem içten hem de beklediğimiz kadar açık görüşlü bir çalışma.

İlham aldığı müzikleri inkar etmeden organik bir bağ kuran bir albüm. Velvet Underground geleneğini devam ettiren vokaller, gitarlar albümün temel havasını oluşturuyor. Özellikle, John Cale'in rock'n roll'a enjekte ettiği droneların etkisi gözüküyor. Brian Eno'nun ambient yaklaşımından esinlenmiş parçalar şarkılar ilerledikçe kendilerini daha çok belli ediyorlar. Asıl önemli olan ise Cox'un bu şarkıları gitarı ve laptopuyla kaydetmiş olması. Evde kayıt yapmanın içtenliğiyle Bradford Cox albüm boyunca kendi anılarından çeşitlenen şarkılar kurguluyor. Bu hikayeler melodramik, bizarre ya da sıradan da olsa mütevaziliklerini korudukları için içten kalıyorlar. Bradford Cox'un en sevdiği müzisyenlerden bir tanesinin Pauline Oliveros olduğunu da eklemeliyim. Sese karşı bütün duyarlılığını işte böyle bir albümde sunmuş Bradford Cox.

Atlas Sound'un canlı performanslar için kurduğu grubu, ne kadar yanımıza uğramayacaksa da, tanıtalım: Bradford Cox (Deerhunter, Lotus Plaza), Brian Foote (Nudge), Adam Forkner (White Rainbow), Honey Owens (Jackie-o Motherfucker, Valet), Stephanie Macksey.

Labels: Atlas Sound, Deerhunter, hakan taşıyan, psychoacoustics